RSS
 

Archiwum - Listopad 12th, 2014

„Gdzie wszystko ma swój sens i ład”…

12 lis

Rachunek kamieni

Roman Brandstaetter

Przebudzony kamień jest bardzo zdziwiony. 
Z przebudzenia wynika, że nie jest kamieniem. 
Więc czym jest? Z jakiej materii zdziałany? 
Niewielkie jest moje poznanie, niewielkie, 
Moja wiedza jest skąpa, a to, co rozumiem, 
Jest owocobraniem mojej słabej wiary. 
Trud mój dopiero teraz się zaczyna, 
Boże, który jesteś dla mnie większym ciężarem 
Niż ja dla Ciebie. 
A chociaż upadam pod Twoim brzemieniem, 
Trwam pod nim, 
Bo pragnę zasiąść 
Na drugim brzegu człowieka. 
Na drugim brzegu brata, 
Na drugim brzegu myśli, 
Na drugim brzegu serca, 
Przy stole pojednania, 
Gdzie wszystko ma swój sens i ład, 
Gdzie nie ma żadnych sprzeczności i złudzeń, 
Gdzie duch nie walczy z oporem materii, 
Gdzie ostry topór nie godzi w pień drzewa, 
Gdzie krew nie płynie od ukłucia nożem, 
Gdzie woda nie jest przeciwna ogniowi, 
Gdzie nie istnieje szukanie i lęk. 

Dlatego wierzę, chociaż owa wiara, 
Która dla innych jest ojczyzną ciszy, 
Dla mnie jest jeszcze jedną 
Burzą. 
Dlatego wciąż od nowa szukam Cie i szukam, 
Jakby Cie za mało było w tym wszystkim, 
W czym Cię nieustannie widzę i czuję. 

Jesteś umęczony mną, Boże, 
Ale ja również jestem umęczony Tobą. 
Zerwane sieci w falach Genezareth, 
Gorzkie modlitwy, piwnice, ciemności 
I medytacje nad tajemną sprawą, 
Dlaczego ginie sprawiedliwy mąż, 
A zły zasiada w radzie człowieczeństwa, 
Dlaczego mędrzec pada pod toporem, 
A tłuste sadło żre włochaty szczur, 
Dlaczego kłamie czarna zakonnica, 
A Maria Curie była ateistką. 
Kołowrót męki, niepokój sumienia 
I karuzela grzechów, i upadek, 
I to pytanie, od którego bolą 
Wargi: 
Powiedz, czy tę rzeczywistość 
Może ocalić poezja? 

A potem znowu wszystko od początku: 
Zawiłe drogi, zasadzki i sidła, 
Zerwane sieci w falach Genezareth 
I wizja kwitnącego figowca, 
Który jeszcze wieczorem 
Był uschniętym kikutem. 

Boże nauki, serc i intuicji, 
Pragnę odnaleźć nici, które łączą 
Serce ze sercem, zjawisko ze zjawiskiem, 
Pragnę odnaleźć kiełki wszystkich zdarzeń, 
Ich sen i jawę, spoczynek i trud, 
I te klęczące w naiwnej pokorze 
Pyłki i ziarnka, 
I te przeciwko Tobie zbuntowane 
Góry gigantów, 
Abym mógł wreszcie zrozumieć i pojąć, 
Jak żyć, by przeżyć godnie odrobinę 
Wrogiego czasu, 
Jak żyć, by nie złamać 
Twego imienia - 
Ja, celnik, który kiedyś 
Będę Cię błagał o kromkę wieczności 
Jak o kromkę chleba.

 

 

„Nadal walczyć chcę i marzeniom sprostać!

Ile muszę modlić się, abyś mnie wysłuchał?

Połamałam życie me…”

Nie – nie jestem krucha!

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Poezja