RSS
 

Notki z tagiem ‘Książki’

Moc słowa

20 mar

Dziś mówi się tak dużo, jak nigdy.

Ponad głowami ludzkimi

toczy się lawina pustych słów, jak nigdy.

Wszyscy chcą mówić,

każdy chce wtrącić słówko,

każdy chce zabrać głos.

Ale tylko nieliczni mają coś do powiedzenia,

bo tylko nieliczni umieją znieść ciszę

i napięcie, konieczne, kiedy się myśli…

Uważaj, zanim coś powiesz.

Słowa to potężna broń,

która może wywołać wiele nieszczęścia.

Nie atakuj nikogo słowami,

nie wrzeszcz,

nie poniżaj nikogo tym, co mówisz.

Twarde, ostre słowo

może głęboko zranić, zadać sercu ogromny ból

i zostawić w nim bliznę…

Słowa powinny nieść światło,

słowa powinny jednać,

zbliżać ludzi do siebie, czynić pokój.

Słów jako broni używają wrogowie”.

(Phil Bosmans)

 

 
Komentarze (3)

Napisane w kategorii Książka, Życie

 

Jodi Picoult – mistrzyni pokazywania dylematów moralnych

05 mar

Moją przygodę z Jodi Picoult bezwiednie zaczęłam od filmu o dziewczynce, która stała się dawcą narządów dla chorej na białaczkę siostry.
Może oglądaliście film „Bez mojej zgody”?
Oglądając film nawet nie wiedziałam, że jest nakręcony na podstawie książki o takim samym tytule.
Często oglądam go z uczniami, bo porusza ważki temat dotyczący dylematu moralnego – czy w imię miłości do chorego dziecka matka może poświęcić życie drugiego, zdrowego.
Główną bohaterką jest dziewczynka, która „powstała” na skutek selekcji materiału genetycznego matki i ojca i zapłodnienia in vitro, aby jak najbardziej pasować do genotypu chorej siostry.
Mała mając kilkanaście lat, wytacza sprawę rodzicom o możliwość samodzielnego decydowania o swoim ciele, inaczej mówiąc nie chce być dawcą dla siostry, bo to wiąże się z ogromnym bólem i poświęceniem.
Jak skończyła się historia, możecie obejrzeć w filmie „Bez mojej zgody”, albo przeczytać w książce o tym samym tytule.

 

Ale nie o tej książce chciałam napisać.

Wybrałam do czytania inną książkę Jodi Picoult „To, co zostało”.

„Ojciec powierzył mi szczegóły swojej śmieci. „Aniu – mawiał – żadnej wódki na moim pogrzebie. Chcę najlepsze jeżynowe wino. I żadnych łez. Tylko taniec. A gdy spuszczą mnie do ziemi, życzę sobie fanfar i białych motyli”. Miał fantazję. Był piekarzem i dzień w dzień, oprócz chleba który piekł na sprzedaż robił dla mnie bułkę, przepyszną i jedyną w swoim rodzaju: wieniec na podobieństwo korony, ciasto wymieszane ze słodkim cynamonem i najwyborniejszą czekoladą. Sekretnym składnikiem, mawiał była jego miłość do mnie, która nadawała bułce smak lepszy od wszystkiego, co kiedykolwiek jadłam” (s. 7) – to początek.

Książka bardzo mną wstrząsnęła. BARDZO.

Wielowarstwowa fabuła.

Powieść zaczyna się bardzo zwyczajnie. Poznajemy dziewczynę z blizną na twarzy, która już trzeci rok chodzi na terapię grupową dla osób w żałobie. Na terapii poznaje starszego człowieka, z którym się zaprzyjaźnia. Dziadek ma nietypową prośbę. Prosi Sage o pomoc w śmierci. Opowiada jej o swoim życiu i o tym, co złego zrobił.

Oschła relacja z tego, co zdążyłam już przeczytać. Płaska, dziwna, bezbarwna.

Przestrzeń i kolory pojawiają się wraz z dalszym „wnikaniem” w opowieść.

Pojawiają się kolejne warstwy – dziwna opowieść-horror o upiorze zjadającym ludzi i opowieść o żydowskiej rodzinie mieszkającej w Łodzi.

Teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Prawda z fikcją. Rok 2012 z rokiem 1942. Historia Sage łączy się z historią Minki. Mieszanina wydarzeń z której wyławiam pojedyncze wątki.

W połowie książki „krzyczy” do mnie pytanie: „Gdybyś musiała spakować do walizki całe życie – nie tylko praktyczne drobiazgi w rodzaju odzieży, ale wspomnienia utraconych bliskich oraz dziewczynę, którą kiedyś byłaś – co byś zabrała?” (s. 263).
Pytanie zadaje sobie Minka, Żydowska dziewczyna, która musi opuścić zatłoczone łódzkie getto. Jestem porażona jej historią. Nieludzkie warunki, głód, strach i wszechobecna śmierć.

Czytanie książek pozwala nam wniknąć niemal fizycznie w odczucia bohaterów. Wyobraźnia bardzo realistycznie rysuje obrazy a odczucia bohaterów stają się naszymi odczuciami. Brakuje mi tchu… Widzę trupy rozstrzelanych ludzi, bestialstwo hitlerowców… Brakuje tchu…
Pytanie wciąż dudni w moje głowie.
Co bym zabrała?
Zapach ciast pieczonych przez matkę…
Silne ręce mojego ojca…
Obraz śpiącego przy kuchennym stole dziecka, które tylko na moment oparło swoją głowę o blat i ukołysane dźwiękami radia usnęło. Budził je ojciec, który miękko mówił: „Aniu, to nie jest miejsce do spania”
Wspomnienie dziecka, które specjalnie spadało z łóżka, bo wiedziało, że za chwile przyjdzie ojciec i swoimi silnymi rękami umieści je ponownie w łóżku i szczelnie otuli kołdrą.
Zabrałabym choinkę, którą ojciec dumnie przynosił z lasu a matka wyrzucała z domu, krzycząc, że jest za rozłożysta i zajmuje cały pokój.
Widok wyciągniętej dłoni ojca, kiedy podawał mi kanapkę. Jechaliśmy wtedy zatłoczonym pociągiem.
Dziewczyna, którą byłam…
Moja walizka byłaby bardzo lekka.
Życie nauczyło mnie, że rzeczy materialne nie mają wartości a to, co jest najważniejsze zabieramy w sercu.

Przylgnęłam do historii Minki – córki żydowskiego piekarza. Może z powodu jej ojca i opowieści o tym jak piekł dla niej smaczną, cynamonową bułkę, o której w getcie mogła jedynie pomarzyć.
Opisywane okrucieństwa, zagubienie Minki, strata najbliższych… Straszny czas i dokładne opisy  tego, jak ginęli ludzie. Ich marzenia w zderzeniu z rzeczywistością… Beznadzieja i marzenia…
Nie wytrzymałam tego. Głośny szloch rozsadził mi piersi. Zanosiłam się płaczem i nie mogłam go powstrzymać. A przecież tylko czytałam. Tylko… Wyobraźnia pracowała na wysokich obrotach. Strzępy moich wspomnień nakładały się na fragmenty książkowej opowieści.
Życie w strachu, ucieczka, bezsilność. Przywiązanie do miejsca i pytanie: „Gdybyś musiała spakować do walizki całe życie (…) co byś zabrała?
Przebiegły mi przed oczami kolejne miejsca, w których byłam – urokliwy dom pośród lasów, mieszkanie na czwartym piętrze i obecne miejsce.
Pakowanie pudeł.
Co bym zabrała?
Co bym zabrała?
Płacz nie ustawał…

Wstrząsnęły mną opowieści o Mince – zdrobnienie od Wilhelminy.
Znaczenie imienia to „ta, która chroni przed niebezpieczeństwem”.
Kogo chroniła Wilhelmina, co miała wspólnego z główną bohaterką książki i czy Sage pomogła staremu Niemcowi w śmierci???? Nie, tego nie powiem. To trzeba przeczytać.

Wspaniała opowieść.

I fragment tekstu z końca:
„Ta historia zaczęła się od innej. Od „Słonecznika” Szymona Wiesenthala. Autor był więźniem w hitlerowskim obozie koncentracyjnym i znalazł się przy łożu śmierci młodego esesmana, który chciał się wyspowiadać oraz poprosić Żyda o rozgrzeszenie. Dylemat moralny, wobec którego stanął Wiesenthal, stał się punktem wyjścia dla wielu filozoficznych i moralnych analiz na temat relacji między ofiarami i sprawcami ludobójstwa i skłoniły mnie do rozważań nad tym, co by się stało, gdyby wnuczka byłej więźniarki stanęła po latach w obliczu podobnej próby” (s. 439)

Piękna, wiosenna pogoda dzisiejszego dnia a w głowie wciąż historia Minki – Żydówki i ponad dziewięćdziesięcioletniego Josefa – Niemca służącego w hitlerowskich oddziałach SS.

Streszczenie książki na stronie <<<tu>>>

Fragmenty tekstów z książki „To, co zostało”, Jodi Picoult. Pruszyński i S-ka, Warszawa 2013.

 
Komentarze (6)

Napisane w kategorii Książka

 

Wiara i nadzieja – dwie potężne siły.

26 sty

Otaczam się ciszą.
Cisza jest we mnie, wypełnia mój dom,
wychodzi z jego ścian aż do pobliskich lasów.
Jest to ta sama cisza,
która bierze swój początek we mnie
i rozchodzi się na wszystkie strony.
W ciszy słucham, patrzę,
odczuwam, uważam, obserwuję…
Potrzebuję tej ciszy. Odkrywam ją.
Alice Koller

 

Tak, teraz otaczam się ciszą…

Właściwie spokojem

Kiedyś bałam się takiego stanu. Krzyczałam, że zniknę, że mnie nie będzie. Rozedrgana, przerażona i zdołowana szukałam i żądałam spokoju, który dałby mi ktoś inny. Nie rozumiałam, że wszystko zależy ode mnie. Nie rozumiałam, że aby mieć więcej, najpierw muszę się wszystkiego wyzbyć. Pożegnać stare i znane i przywitać nowe i jak się okazało lepsze.
Ostatnio śmiałam się do znajomej, że mój dom jest jak sanatorium – jem, śpię i odpoczywam. Jestem szczęśliwa. Znajoma odpowiedziała: „Ty się tak nie chwal, bo wszystko szlak trafi”. „Nie, nie trafi” – odpowiedziałam. Nie trafi, bo to, co teraz mam, to nie dzieło przypadku, ale mojej ciężkiej pracy na terapii. I to nie są rzeczy materialne, ale moje poczucie wewnętrzne.

Cisza jest we mnie

I wcale nie zniknęłam

Mogą to poświadczyć moje dzieci :-D

 

Na jednej ze stron internetowych znalazłam opowiadanie.

 

 

Tam gdzie kończy się nadzieja

Zbigniew Żbikowski

 

 

Nie trać nadziei bo nie jesteś sam.
Ja, twój Bóg jestem z tobą. Nie jesteś
w stanie sobie nawet wyobrazić
jak potężne procesy powołałem
do życia w twojej intencji.

 

- Tam gdzie kończy się nadzieja zaczyna się śmierć! – krzyknęła do swojego pijanego męża Elżbieta.
– Ja już nie mam nadziei! Straciłam ją już dawno temu. Już nie wierzę w nic. Kiedyś polegałam na tobie. Wierzyłam, że będę miała dobre życie. Kochałam Cię. Chcę odejść stąd. Nie chcę już żyć. Mam dosyć tego ciągłego użerania się z tobą i proszenia cię o to, byś zechciał mi łaskawie dać pieniądze na jedzenie dla dzieci. Wszystko trwonisz na tą wódę!!!
– Cicho kobieto – burknął pod nosem Dariusz.
– Nie będę już cicho. Zrozum, że ja naprawdę mam dość tego odrażającego odoru z Twoich ust. Mam dosyć słuchania od innych o tym, że mnie zdradzasz. Mam dosyć tego ciągłego proszenia ciebie o pieniądze. Zobacz , zarabiasz prawie dwa tysiące złotych. Wyjaśnij mi proszę, dlaczego dziś dostaliśmy pismo ze spółdzielni o zapłatę zaległego czynszu? – podsunęła mu pisemne ponaglenie z administracji.
– Nie kochany! Nie mówimy o jednomiesięcznej zaległości. To może się zdarzyć każdemu. To bym zrozumiała. Mamy nieopłacony czynsz za 5 miesięcy. A Ty mi mówisz, że płacisz wszystko w terminie. Teraz to ja już rozumiem dlaczego nigdy nie mogłeś mi pokazać książeczki. A to zapomniałeś z radiowozu, a to znowu zostawiłeś w pracy… Wszystko to tylko po to, by ukryć przede mną prawdę.
– Cicho kobieto! – powiedział przez zęby.
– Już tobie powiedziałam, że nie będę cicho. Skończyło się. Ja chcę, byśmy się rozstali. Nie wiem co będzie dalej, ale wiem, że nie może być tak, jak jest teraz.
– No, a jak jest teraz kobieto?!! – wrzasnął zniecierpliwiony.
– Darek – powiedziała do niego czule – popatrz na nas. Popatrz na siebie. Od urodzenia Kornelki ty ciągle schodzisz do piwnicy i tam pociągasz to swoje wińsko. Tyle razy ciebie prosiłam, byś się opamiętał. Byś przestał pić. Ty mówiłeś mi, że się zmienisz, że zrobisz to dla mnie jeśli tylko dam ci jeszcze jedną szansę. Tą ostatnią.
Popatrzyła na męża z politowaniem i powiedziała:
– Czy ty wiesz chociaż ile razy dawałam ci te ostatnie szanse na poprawę. Ile razy godziłam się na to, by tobie przebaczyć, bo prosiła mnie o to Twoja mama. Obiecała mi, że z tobą porozmawia, że otworzy tobie oczy… Dzięki niej miałeś zrozumieć co możesz stracić. Czy zrozumiałeś? Nie!!! Tak naprawdę to przekręciłeś kota ogonem… Naopowiadałeś jej na mnie jakieś niestworzone historie. Powiedziałeś jej o tym, że ja cię zdradzałam. Na jakiej podstawie? Dziś ona mnie obwinia za twój upadek. Ileż to przykrych słów usłyszałam z jej ust pod swoim adresem.
Dariusz zerwał się na równe nogi i chwiejnym krokiem wyszedł z pokoju, Wychodząc chwycił drzwi i trzasnął nimi tak, że umocowana w nich szyba rozleciała się na drobne kawałki. Ubrał się i wyszedł z mieszkania. Oczywiście zamknięcie drzwi odbyło się w taki sposób, że tynk odleciał od ściany.
Elżbieta rozpłakała się. Skryła twarz w dłoniach i szlochając mówiła:
– Boże, powiedz mi za co Ty mnie tak doświadczasz? Co ja Ci zrobiłam?
Oczywiście nikt nie odpowiedział na jej pytanie.
– Czy Ty w ogóle istniejesz? Gdybyś istniał, to wiedziałbyś, że jest mi źle. Gdybyś istniał to byś mi pomógł. Ale Ty mi nie pomagasz… Dlaczego tak jest!?
– Ty wiesz, jak bardzo kochałam swojego męża. A on mi się odpłacił zdradą, obelgą i… Ileż to razy widziałam jak… – żachnęła się z ogromnym bólem – … jak obmacywał inne kobiety na imprezach, na których byliśmy przecież razem. Bo przecież nigdy nie było go przy mnie na takich zabawach. Zostawiał mnie samą… Inni to widzieli i wyrażali swoje zdziwienie, że Darek tak mnie traktował. Tak długo nie chciałam wierzyć w to, co widziały moje oczy. Tak bardzo go kochałam i ufałam mu. Jak tylko był w pobliżu mnie to musiałam się do niego tulić, głaskać go i dotykać. Pragnęłam być przy nim… Tyle niespełnionych marzeń przepadło wraz z chwilą, gdy z całą siłą odepchnął mnie i rzucił na ścianę. Zwymyślał, obrzucił najgorszymi inwektywami. Czy wiesz Boże, że ja się go boję? Ty Ojcze wiesz doskonale jaka jest prawda. Dlaczego więc mnie karzesz?

Elżbieta czuła się osamotniona w swoim cierpieniu. Jedyną bliską osobą, która ją z całego serca popierała była jej starsza córka. Ta dwunastoletnia dziewczynka potrafiła już sama ocenić wagę zdarzeń, których była świadkiem. Kiedyś Magdusia powiedziała do niej:
– Mamo, czy wiesz, co powiedział dziś ksiądz na lekcji religii?
– Nie wiem… Powiesz mi?
– Zapytałam go o to, dlaczego Bóg nie wysłuchuje moich modlitw.
– Jakich modlitw nie wysłuchał Bóg? O co się modlisz córeczko?
– Kiedyś chciałam, by Bóg sprawił, żebyście ty i tatuś nadal byli razem. I Bóg mnie nie wysłuchał. Zrobił wręcz odwrotnie, bo tatuś zrobił się jeszcze gorszy, niż przed moją prośbą. Krzyczy na Ciebie, popycha i mówi do ciebie brzydkie wyrazy… Dlatego teraz proszę Boga, by tata odszedł od nas, by nas zostawił w spokoju.
– I o tym powiedziałaś księdzu na lekcjach?
– Tak.
– I co powiedział ksiądz?
– Powiedział, że Bóg zawsze wysłuchuje naszych modlitw.
– I co o tym myślisz? Zadowoliła ciebie taka odpowiedź?
– Nie, i powiedziałam o tym księdzu. A on mi powiedział, że Bóg w swej nieskończonej mądrości kieruje się wielką miłością do wszystkich istot na świecie. Powiedział mi, że dlatego nam w danej chwili może się wydawać, że Bóg nas nie wysłuchał, lub że zrobił coś zgoła innego niż to o co go prosiliśmy w modlitwie. Ale gdy poczekamy do ostatecznego rozwiązania, to się okaże, że Bóg spełnił nasze prośby najlepiej jak to było możliwe.
– Wiesz co jeszcze powiedział?
– Mów kochanie – spojrzała czule na swoją malutką mądralę.
– Że najlepiej przetrwać trudne chwile pogrążając się w ufności do Boga. Tak jak to zrobił Pan Jezus wisząc na krzyżu. Więc ja obiecałam sobie, że mu zaufam – że zaufam Bogu tak… tak mocno. Najmocniej jak umiem. I pomyślałam sobie, że skoro ufam Bogu, to mogę spokojnie mu zawierzyć, że on zna rozwiązania mojego problemu i że znajdzie sposób, by mi dopomóc. A skoro Bóg je zna, to znaczy, że one już są w jego kieszeni… Wystarczy, że sięgnie w odpowiednim czasie po nie i już. Dlatego postanowiłam, że nie będę Boga prosić, ale będę mu dziękować, za to co już mam… Ksiądz powiedział jeszcze, że Bóg zna nasze modlitwy i prośby zanim je pomyślimy.
Magda mówiąc te słowa była pełna jakiegoś wewnętrznego blasku. Jej twarz się rozpromieniła a oczy błyszczały.
– Żeby to było takie proste – pomyślała Elżbieta.
– Ty jesteś już taka mądrótka – powiedziała do córki i przytuliła ją mocno ściskając. Poczuła, jak łzy wzruszenia napływają jej do oczu.
– Oj, bo mnie wyciśniesz! – powiedziała ze śmiechem dziewczynka.
Roześmiały się obydwie. Tak rzadko się ostatnio śmieje. A przecież Elżbieta od zawsze postrzegana była jako osoba o wesołym usposobieniu. Wielokrotnie słyszała od przyjaciół i znajomych, że najpierw widać jej wielki uśmiech, a potem dopiero ją.

Teraz, po tej kolejnej scysji, Elżbieta wiedziała już, że nie chce być ze swoim mężem. Miłość odeszła, przestała istnieć. Lecz jak ma sobie poradzić ze swoją tęsknotą za szczęśliwym życiem? Mąż okazał się niezdolny do tego, by dać jej rękojmię zaufania, na której mogłaby się oprzeć przy budowie przyszłości swojej i swojej rodziny. Dzisiaj, gdy zaczęła się go szczerze bać to zrozumiała, że wspólne życie nie jest możliwe.
– Ileż razy można przejść do porządku dziennego nad groźbami, że któregoś dnia ktoś mnie zabije? – powiedziała do siebie.

Postanowiła, że sama też pójdzie do tego księdza, katechety swojej córki, by usłyszeć… Może on powie jej coś takiego, co pomoże jej przetrwać. Zajrzała do tornistra Magdy i odszukała plan lekcji swojej córki. Religia będzie w czwartek o jedenastej.
W wyznaczonym dniu stanęła pod drzwiami klasy, w której odbywały się zajęcia z religii. Gdy zadzwonił dzwonek dzieci wybiegły na korytarz. Hałas był nieznośny.
– Jak Ci nauczyciele to znoszą? – pomyślała.
Gdy zajrzała do klasy, zobaczyła szpakowatego mężczyznę w średnim wieku otoczonego gromadką roześmianych i wesołych dzieci. Widać było, że dzieci naturalnie lgną do tego człowieka w sutannie.
– Niech ksiądz powie, dlaczego Adam i Ewa popełnili grzech pierworodny?
– Pismo święte mówi, że nie posłuchali Pana Boga i dlatego Pan Bóg wygnał ich z raju.
– Ale przecież dzięki temu mogliśmy się urodzić prawda?
– Tak Jacku. To prawda – pogłaskał chłopca po głowie.
– Czy to znaczy, że nie było by nas, gdyby Adam i Ewa wtedy nie zgrzeszyli?
– To trudne pytanie, ale bardzo dobre. Myślę, że powinieneś je zadać Panu Bogu i poczekać na jego odpowiedź. Jesteś bardzo mądry. Pewnie zostaniesz filozofem, co?
W tym momencie zauważył stojącą w drzwiach klasy Elżbietę. Uśmiechnął się do niej i skinieniem głowy wskazał na dzieci, chcąc się wytłumaczyć przed nią, że najpierw musi uporać się z tą rozszczebiotaną gawiedzią. Rozłożył ręce i zaczął to stadko owieczek bożych zaganiać w stronę wyjścia.
Gdy wreszcie udało mu się wyprowadzić wszystkie dzieci z klasy, podszedł do Elżbiety wyciągnął do niej rękę i najnormalniej w świecie uścisnął jej dłoń. Elżbieta zawsze czuła się zakłopotana w kontaktach z osobami duchownymi. W tym przypadku jednak szybko się przekonała, że ma do czynienia z człowiekiem, który nie zamierza za wszelką cenę zachować barier wynikających ze swojej pozycji społecznej.
– Mam na imię Krzysztof. W czym mogę pani pomóc? – powiedział do niej z uśmiechem.
– Widzi ksiądz, ja przychodzę w nietypowej sprawie do księdza – Elżbieta nerwowo rozglądała się po klasie, co nie uszło uwadze duchownego.
– O co chodzi? – zapytał.
– Nie jest mi łatwo… Nie wiem od czego zacząć?
– Najlepiej od początku – powiedział i uśmiechając się wskazał jej miejsce w uczniowskiej ławce.
Usiadł obok.
– Proszę się nie krępować. Jeżeli tylko potrafię pomóc to z przyjemnością to uczynię. Mamy troszkę czasu, bo właściwie skończyłem zajęcia, a ta klasa nie będzie używana. Możemy tu rozmawiać.
Elżbieta spojrzała w oczy tego mężczyzny. Zauważyła w nich jakąś niewysłowioną dobroć. On położył swoją dłoń na jej dłoni i patrząc jej w oczy skinął głową na zachętę. Chwilę milczeli.
– Moja córka uczęszcza do księdza na lekcje religii… Magda z piątej c…
– Tak, wiem. Spotkaliśmy się przecież na kilku zebraniach z rodzicami, czyż nie?
– Tak, to prawda.
– Jestem zagubiona, bo świat wali mi się na głowę – powiedziała.
– Domyślam się, że wiem o czym pani chce powiedzieć. Pamiętam rozmowę z Magdą…
Elżbieta popatrzyła na księdza i skinęła głową na znak, że chodzi właśnie o sprawy rodzinne. On kontynuował:
– … kiedy powiedziała mi, że modli się o to, by jej tata… by pani mąż dał wam spokój. To smutne. Ale stanowi to dowód czegoś, czego świadkiem są Państwa dzieci. Jakże często bywa w życiu tak, że nasze otoczenie nie zdaje sobie sprawy z tego, że jesteśmy ofiarami przemocy domowej. Na pozór przykładna rodzina jest nękana przez brutalne znęcanie się nad bliskimi. Cisza trwa tak długo, jak długo wstyd ofiar jest silniejszy od bólu wyrządzanego przez oprawcę. Mogę tylko domyślać się tego, co się dzieje w pani życiu. Dobrze się jednak dzieje, że zaczęła Pani poszukiwać dróg wyjścia z tej sytuacji. Z pewnością zwykłe milczenie nie rozwiązuje problemu.
– No tak, ale co mam zrobić w tej sytuacji, proszę księdza?
– Przede wszystkim proszę nie tracić nadziei bo nie jest Pani sama. Bóg jest z Panią. Nie jest Pani w stanie sobie nawet wyobrazić jak potężne procesy powołał On do życia w Pani intencji. Czy widziała Pani gwiazdy na niebie? Czy wie Pani, że Słońce jest tylko malutką kropeczką we wszechświecie? A wszystko to zostało powołane do życia w konkretnym celu. Malutki, najmniejszy atom i najmniejsza część materii go tworzącej są Jemu znane. Bóg pamięta o wszystkim i wszystko rozumie. U niego nie ma miejsca na przypadek. Choć my tego nie jesteśmy w stanie pojąć, to „Boska Księga Żywota” jest już zapisana od początku do końca.
– Jak to możliwe? Czy to oznacza, że wszystko jest już zapisane i my nie mamy wpływu na nasze losy? A gdzie nasza wolna wola, którą ponoć Bóg nas obdarzył? – zapytała Elżbieta.
– Wiem, że trudno te dwie sprawy ze sobą pogodzić, pani Elżbieto. Nam może się to nie udać… Ale to co nie jest wykonalne dla człowieka, dla Stwórcy może być niczym przysłowiowa bułka z masłem. Kiedyś miałem ten sam dylemat. Było tak do czasu, gdy nie zagrałem w szachy z komputerem. Zastanowiło mnie, że komputer potrafił zareagować na każdy mój ruch. Zdałem sobie sprawę, że na dysku komputera są zapisane wszystkie możliwe operacje i dlatego maszyna była zdolna do reakcji adekwatnych dla moich wyborów. Może podobnie jest ze wspomnianą „Boską Księgą Żywota”? Ja dla swoich potrzeb przyjąłem, że tak jest. Dlatego potrafię zaufać Bogu w to, że On ma odpowiedź na moje wołanie. Ufam mu bezgranicznie, bo wierzę, że on mnie kocha i dlatego z pewnością działa dla mojego dobra i dąży do tego najkrótszą i najlepszą drogą. Tak naprawdę to ja nawet to wiem. Doświadczam tego w każdym momencie swojego życia. Ale nawet, gdyby miało być tak, że moje dobro nie ma tu żadnego znaczenia, to wierzę w Boski Plan. I jestem wdzięczny Panu, że powołał mnie do uczestnictwa w jego realizacji. Wierzę w absolutną mądrość stwórcy i dlatego mogę śmiało przyjąć, że plan ten jest absolutnie mądry i dobry.
Odpowiedź na moje prośby przychodziła zawsze. Często była ona bardzo zaskakująca. Przychodziła w niespodziewany sposób i z nieprzewidywalnej strony. Naprawdę jest tak, że są na tym świecie rzeczy, które się nawet filozofom nie śniły, pani Elżbieto. Proszę się zastanowić nad tym, co powiedziałem. Najcenniejsze są pani własne wnioski, które uzyskać może pani jedynie w drodze własnego doświadczenia.
Elżbieta wysłuchała uważnie tego co powiedział ksiądz Krzysztof. Wyczuwała w jego głosie szczere przekonanie o tym, o czym mówił. Nigdy wcześniej nikt z nią tak nie rozmawiał.
– Czy powiedział ksiądz, że moja ufność do Boga jest kluczem do rozwiązania moich problemów?
– Ufność do Boga daje moc przetrwania najtrudniejszych chwil w naszym życiu. Gdy powierzyłem mu swój los, gdy to przeświadczenie wypełniło moją całą istotę, to poczułem głęboką jedność z Bogiem. Zacząłem pojmować, że jest on moim życiem. Najcenniejszym darem jaki mi ofiarował jest on sam. To samo dotyczy każdego człowieka, każdego zwierzęcia, każdej rośliny i wszelkich innych istot żyjących w świecie widzialnym i niewidzialnym. Ufność… Jakże jest ona potrzebna rozbitkom na środku oceanu. Ufność jest źródłem nadziei, że Bóg nam dopomoże, że na horyzoncie pojawi się ląd lub, że w pobliżu przepłynie statek, który podejmie nas na pokład. Nadzieja… To życie pełne wiary w spełnienie naszych pragnień. Nadzieja to po prostu życie. Gdy tracimy nadzieję to tracimy także wolę wytężenia wszystkich sił potrzebnych nam do przetrwania trudnego okresu naszego życia.
– Skoro powołał się ksiądz na przykład rozbitka to chcę zauważyć, że przecież nie wszyscy rozbitkowie zostali uratowani, choć może żywili najgorętszą ufność dla Boga i pokładali w nim nadzieję – powiedziała Elżbieta.
– To prawda. Ale jestem przekonany, że mając tą nadzieję zrobili wszystko co w ich mocy, by się nie poddać, by wytrwać. Jestem przekonany, że człowiek, który pokłada nadzieję w rękach Boga otrzymuje od niego dar życia – choćby nawet je postradał w jakiejś tragicznej dla siebie sytuacji. To nie wstyd ulec, lecz źle się dzieje, gdy po prostu się poddajemy i zakładamy bezradnie ręce. Gdy ufność i nadzieja zostaną poparte czynem następuje nasze zbliżenie się do rozwiązania problemu, z którym się borykamy. Rozbitek na środku oceanu sięga po wszystko, co może mu służyć do tego, by utrzymać się na powierzchni. Jeżeli to jest człowiek ufający Bogu, to nigdy nie poświęci życia lub zdrowia innego człowieka, by ratować siebie. Tak naprawdę nie będzie dążył do pozbawienia drugiego czegokolwiek, co jest w jego posiadaniu. Raczej będzie wspierał drugiego podtrzymując go na duchu – to jest czyn. Ktoś inny, kto znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, znajduje w sobie odwagę, by wreszcie zwrócić się o wsparcie do osób lub instytucji powołanych do niesienia pomocy. To też jest czyn zbliżający do rozwiązania. A najważniejsze moim zdaniem jest to, by nie zakopywać swoich talentów. Bóg dał talenty każdemu z nas! Pokażmy je naszym bliskim, przyjaciołom, a nawet całemu światu.
– Czy mój talent – jeżeli go posiadam… Czy on może mi być pomocnym w rozwiązaniu moich problemów rodzinnych?
– Z całym przekonaniem twierdzę, że tak. Gdy odkryje pani swoją pasję, wówczas pojawią się nowe możliwości i horyzonty, których dziś pani nie dostrzega, a dzięki którym pani życie stanie się bardziej spełnione. Spełnione życie jest źródłem szczęścia dla każdego człowieka. A szczęście… no cóż od niego zaczyna się zgodne życie rodziny i wszystkich jej członków. I tak koło się zamyka.
Ksiądz spojrzał na nią pytającym wzrokiem, jakby chciał ją zachęcić do podjęcia decyzji, czy ta rozmowa ma trwać dalej, czy też już powinna się zakończyć. Elżbieta usłyszała pogląd duchownego. Tylko czy to co usłyszała zaspokoiło jej oczekiwania co do celu tej rozmowy?
– Obawiam się, że to co usłyszałam tu dzisiaj jest zbyt ogólnikowe i jako takie nie może mi się przydać w moim konkretnym przypadku – powiedziała.
– Nie mam prawa dokonywać za panią wyboru drogi, jaką powinna pani podążyć. Mogę jedynie powiedzieć pani jak ja radzę sobie z trudnościami. Po prostu żywię nadzieję w Opatrzność Bożą i czerpię z niej siłę oraz robię wszystko co w mojej mocy, by swoim trzeźwym i przemyślanym czynem dać Bogu szansę na udzielenie mi pomocy. Dotychczas zawsze mi pomagał, a jego pomoc docierała do mnie – często z najbardziej niespodziewanych stron.
Elżbieta pokiwała głową z prawdziwym zrozumieniem tego co powiedział. Zrozumiała, że nie otrzyma od niego konkretnej odpowiedzi na temat tego, co ma uczynić ze swoim życiem, a w szczególności ze swoim małżeństwem. Trudno by było oczekiwać, by ksiądz zachęcał ją do rozstania się ze swoim mężem. Dlatego postanowiła o to go nie pytać. Ale i tak poczuła, że otrzymała wiele istotnych informacji na temat sposobu patrzenia na życie w ogóle. Wstała… Na pożegnanie zamieniła z księdzem jeszcze kilka grzecznościowych zdań i wyszła z klasy. Gdy znalazła się poza budynkiem szkolnym spojrzała w niebo i powiedziała:
– Więc dobrze! Postanowiłam, że Ci zaufam z całego serca i z całej duszy! Pokładam w Tobie całą swoją nadzieję! Tam gdzie zaczyna się nadzieja, zaczyna się życie – moje życie, którym Ty jesteś Boże.
Z taką postawą Elżbieta przeszła przez trudny okres separacji. Ostatecznie rozstała się z mężem, który przechodził sam siebie w zadawaniu jej ran cielesnych i psychicznych. Dzięki nadziei przetrwała ten ciężki czas. Dzięki nadziei znajdowała siłę by przeciwstawić się sytuacji i obronić swoje dzieci przed napadami chorego małżonka. Odkryła w sobie talent, którego się wcześniej nie spodziewała. Zaczęła się realizować w pracy na rzecz ofiar przemocy w rodzinie. Ileż to razy wypowiedziała dobrze znane sobie słowa:
– Nie trać nadziei, bo nie jesteś sam. Twój Bóg jest z tobą. Nie jesteś w stanie sobie nawet wyobrazić jak potężne procesy powołał On do życia w twojej intencji.



 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Internet, Książka, Poezja, Życie

 

Oprah Winfrey – całe życie polega na tym, by stawać się bardziej sobą.

28 gru

Po trzech latach terapii odkryłam dlaczego na nią chodzę, dlaczego nie zrezygnowałam po przeprowadzce, kiedy piałam z zachwytu, jak mi teraz dobrze.

Maleńkimi kroczkami doszłam do „wielkiej tajemnicy”, która tajemnicą nie jest…

Wczoraj obejrzałam przepiękny film o chłopcu, którego matka chorowała na raka. Była na tyle mądra, że swoje dziecko przygotowała do własnej śmierci.
Było wiele tekstów, które słyszałam na swojej terapii.
Było Mądre Drzewo, wielowiekowy cis, które odegrało rolę terapeuty i które zjawiało się na wezwanie chłopca.

Tytuł anglojęzyczny był bardziej adekwatny do tego, co działo się w filmie. Polski tytuł „Siedem minut po północy”, jak zwykle nietrafnie ułożony, nie oddawał sedna filmu. „A monster calls”  – i ten tytuł powinien zostać. Chłopiec przyzywał potwora, kiedy nie umiał czegoś zrozumieć, albo kiedy czuł tak wielką złość, że tylko Drzewny Potwór mógł ją wyrazić.
Drzewny stwór opowiedział mu trzy bajki a czwartą chłopiec miał opowiedzieć sam. Czym była czwarta opowieść? Była wyzwoleniem chłopca z jego leków, tamowanej złości na matkę i na jej ostateczne odejście i zostawienie chłopca z nielubianą babką.
Dialogi w filmie są mocno terapeutyczne. Nawet matka ostatecznie mówi do syna, że ten ma prawo do złości, ma prawo w tej złości nawet coś zniszczyć i to nie będzie złe…
Na sali podczas projekcji filmu słyszałam jak ktoś pochlipywał, jak ktoś głośno wycierał nos. Ja też płakałam… Całą sytuację mocno brałam do siebie. Powtarzałam sobie: Masz prawo się złościć, masz prawo wyrazić tę złość! Wypuść ją w końcu! Niech zamieni się w potwora, który zrówna z ziemią stary świat, wyniesiesz później szczątki starych rzeczy na śmietnik i dasz miejsce nowemu, lepszemu.
Łzy toczyły się po policzkach… To tak śmiesznie płakać… Tak użalać się nad sobą… Co by powiedziała matka??? Przecież trzeba być dzielną i nią się opiekować, nie pozwolić, żeby umarła, znaleźć cudowny lek na jej chorobę, nie złościć się, bo złość może ją zabić! A ona musi żyć!
I już nie wiem, co było filmem a co kawałkami mojego życia…
Chłopiec miał swojego Drzewnego Potwora i ja z Drzewnym Potworem spotykam się co środa…

Dziś na sesji powiedziałam dlaczego tak przywiązuję się do ludzi, dlaczego zachowuję się w stosunku do nich asekuracyjnie: uśmiecham się i jestem mega miła. Bardzo cierpię, kiedy ktoś odchodzi z jakichkolwiek bliskich relacji ze mną i dlaczego obwiniam wtedy siebie. Powód jest bardzo prozaiczny i bardzo wyśmiewany przez przeciwników terapii – zaczepienie się w relacji z najbliższymi w dzieciństwie i powtarzanie tych samych sytuacji, które wtedy „nie wyszły”, albo które wpojone przez rodziców są naszym świętym dekalogiem zachowań.
Co jest moim dekalogiem?

„nie chciałam ciebie”, „chciałam aborcji”, „wychowywała cię siostra, bo ja byłam za stara”, „nie masz prawa się złościć”, „jesteś niewdzięczna, ciągle czegoś chcesz”, „już nie chcę żyć”, „niech Bóg mnie w końcu zabierze, bo…”, „ja umieram, zobacz jak nierówno bije mi serce”, „umrę jak się wyprowadzisz”, „wykończy mnie ten…” i w końcu umarła naprawdę … i nic nie dało, że nie chciałam… że chciałam być najlepszym dzieckiem pod słońcem.. to nic nie dało…
Złościć się? Przecież nie mam do tego prawa…

A tu terapeuta mnie prowokuje… A tu film, gdzie matka mówi „Masz prawo do złości”… I moja panika, kiedy zostawiam coś swojemu biegowi, kiedy wychodzę z bliskich relacji z ludźmi, kiedy nie wspieram, kiedy nie jestem miła i dobra, kiedy próbuję dbać o siebie…
Ychmmmm…
Kocham życie, ale do tej pory nie żyłam a ludziom starałam się nieba uchylić, ze strachu. Bałam się, że odejdą jak matka, że jak ona będą źli na mnie, bo za mało się staram… Kurczowo się ich trzymam i bardzo cierpię, kiedy się ode mnie odsuwają. Odchodzą, bo nie zdałam „matkowego” egzaminu. To znaczy, że jednak jestem do niczego, że zasłużyłam sobie na takie traktowanie i lepiej, żeby mnie jednak nie było. Pojawia się panika… Co robić? Przecież nie mogę pozwolić, żeby „umarli”…

Jak pogodzić dwie tak skrajne emocje: miłość i nienawiść, dobroć i ogromną złość? Jak?

I dlatego dalej chodzę na terapię

Chcę dobrego życia – życia bez panicznego lęku i bez raniących relacji z ludźmi!!! Bez przyklejonego do ust uśmiechu i bez milczenia, bo lepiej nic nie mówić, niż powiedzieć coś, co zrani drugą osobę, a w mojej głowie są to wszystkie słowa, w których wyrażam swoje zdanie, swoją opinię.
Lepiej milczeć…
Lepiej zniknąć…
Nie, wcale nie lepiej!
Chcę dać sobie prawo do życia!

Zwiastun filmu, na który warto iść:

 

 

Wpadła mi do ręki książka Oprah Winfrey „To, co wiem na pewno” i skojarzyłam to, co ona napisała ze swoim żmudnym dreptaniem w miejscu podczas kolejnych sesji i pytań terapeuty, które wciąż krążyły wokół jednego tematu – tematu, który opisałam wyżej.
Teraz mam cel – przestać przepraszać wszystkich, że ośmielam się żyć i dziękować wszystkim za wszystko.

Bardzo często paraliżuje mnie strach przed powiedzeniem tego co myślę, bo mogłabym urazić drugą osobę… A nie uśmiechać się i nie wspierać? No,no, matka przewraca się w grobie…
Brrr

A przecież…

„Całe moje życie jest cudem… (…). Nieważne, czy rodzice cię pragnęli, czy była to wielka wpadka (…) fantastycznie, że żyjesz i czytasz te słowa.
Piszę je nie znając szczegółów twojego życia. Wiem jednak, że każdy człowiek niesie swoją historię nadziei i smutku, zwycięstw i strat, odkupienia, radości i światła.
Każdy odbiera swoją porcję życiowych lekcji. Od ciebie zależy, ile się z nich nauczysz.
Gdy spojrzysz na świat jak na szkolną klasę, zrozumiesz, że wszystkie doświadczenia mają cię czegoś o tobie nauczyć. A całe życie polega na tym,  by stawać się bardziej sobą. (…) (s. 149)

„Brak bliskości to nie dystans dzielący nas od drugiej osoby, lecz lekceważenie siebie. To prawda, że wszyscy potrzebujemy relacji, które nas wzbogacają i wzmacniają.
Ale prawdą jest też, że jeśli szukasz kogoś, kto cię uzdrowi i dopełni, kto uciszy wewnętrzny głos wiecznie szepczący, że jesteś do niczego – marnujesz czas. Dlaczego? Ponieważ jeśli do tej pory nie znasz swojej wartości, to żadne słowa przyjaciół, krewnych albo drugiej połowy cię o niej nie przekonają. Stworzyciel tobie powierzył odpowiedzialność za twoje życie, a towarzyszy jej cudowny przywilej: moc, by ofiarować sobie miłość, czułość i sympatię, którymi w dzieciństwie nikt cię nie obdarzył. Jesteś i będziesz swoimi najlepszymi bliskimi: matką, ojcem, siostrą, przyjacielem, kuzynką i kochankiem.
Już tylko jedna decyzja dzieli cię od uświadomienia sobie, że twoje życie ma nadprzyrodzone znaczenie – zdecyduj więc, by widzieć je w ten właśnie sposób. Nie musisz ani sekundy dłużej zajmować się przeszłością, naznaczoną brakiem akceptacji, którą powinni okazywać ci rodzice. Tak, ta miłość ci się należy, ale teraz to ty możesz obdarzyć nią siebie i iść dalej. Przestań czekać , aż mąż ci wyzna, jak cię ceni, aż dzieci ci powiedzą, że jesteś fantastyczną matką, aż ukochany cię porwie i poślubi, a najlepszy kumpel zapewni, że może z tobą konie kraść. Patrz w swoje serce – miłość zaczyna się od ciebie.” (s. 60

„Siły nie nabiera się bez wyzwań, przeciwności, oporu i często bólu. Problemy, przez które chcesz podnieść ręce do góry i wołać „Litości!”, zbudują twoją nieustępliwość, odwagę, dyscyplinę i determinację” (s. 54)

„To, co wiem na pewno”, Oprah Winfrey, Galaktyka, Łódź, 2015

 

 

Niedługo Sylwester

Dobry rok, w dobrym miejscu, dobiegnie do końca…

W nowym roku, nowe doświadczenia, w dobrym miejscu, przybliżą mnie do siebie samej.

 

 

***

 

No, ok. 18:18

Emocje minęły i… opowiem coś o terapeucie…. No, dobrze, że nie czyta mojego bloga… No, dobra, nie wiem, czy nie czyta ale taką mam nadzieję…

Mała dykteryjka z dzisiejszego dnia, coś a la plotki…

Siedziałam w fotelu i ocierałam cieknące łzy a one wciąż płynęły… I wtedy mój terapeuta zerwał się na równe nogi i pospieszył do pojemnika na papierowe ręczniki. Wyszarpał z nich parę sztuk. Patrzyłam oniemiała i w mojej głowie pojawiła się wdzięczność, że tak się o mnie troszczy, że nawet ten papierowy ręcznik jest gotów dla mnie wyszarpać. Szedł w kierunku foteli, usiadł w swoim i … mocno wytarł swój nos.

No, oj tak, nie mam lekko. Nawet mój terapeuta mnie nie wspiera w ciężkich sytuacjach. Taka karma :-( A już chciałam mówić, że nie trzeba, że jestem mu wdzięczna za ten odruch, a tu rzeczywistość skrzeczy a raczej głośno wyciera swój nos…

Och życie…

A na zewnątrz wtedy padał śnieg. Grube płaty leciały z nieba. Zimny wychów

 
Komentarze (2)

Napisane w kategorii Film, Książka, Muzyka, Życie

 

Szczęście jest wyborem…

17 gru

Istnieje na tym świecie jeden człowiek,Zdjęcie użytkownika Anna Zając.
którego musisz naprawdę bliżej poznać.
Również wtedy, kiedy go całkowicie nie rozumiesz.
Nie rozumiesz, dlaczego on robi to, a nie tamto,
dlaczego raz tak odczuwa, a kiedy indziej zupełnie inaczej.
Jest to człowiek, z którym musisz żyć na co dzień.
Ten człowiek siedzi w twojej własnej skórze.
Ty sam jesteś tym człowiekiem.

W sprawie szczęścia ogromne,a nawet największe znaczenie ma fakt,
by dobrze czuć się we własnej skórze.
Aby być szczęśliwym musisz być wolnym.
Wolnym także od patrzenia i myślenia wyłącznie o sobie,
od chorobliwego przewrażliwienia,
od niecierpliwości i pożądania.

Najlepszym nauczycielem
jest zwyczajne, codzienne życie.

Długie, monotonne godziny,
ciągle ta sama męcząca praca,
nieporozumienia i rozczarowania, choroby i kłopoty,
nie spełnione marzenia i nieuniknione starcia.
Wszystko to szlifuje cię niczym diament.
Pod warunkiem, że potrafisz się z tym pogodzić.
Czasami jest to bolesne,
ale nie ma innej drogi do prawdziwego szczęścia.

Phil Bosmans

***

Czytając te słowa widziałam swoje życie i swoje poszukiwanie szczęścia

Mężczyznę, z którym byłam 15 lat

Ludzi, których poznałam

Dobre i złe chwile spędzone z nimi

Wszystko czego się nauczyłam przeżywając z nimi rożne sytuacje…

Jestem za to wszystko ogromnie wdzięczna

Dzięki temu wszystkiemu mam wymarzony dom

Dom do jakiego tęskniłam w dzieciństwie…

Ciepło, spokój, miłość, zrozumienie, uśmiech, bezpieczeństwo, rozmowy przy wspólnych posiłkach, wolność, … Błogostan

Bezcenne

Coraz lepiej poznaję człowieka, który siedzi w mojej skórze

Trudne to poznawanie (myślę tu o tym, co dzieje się ze mną na terapii).
Terapia to bezcenny dar, który ofiaruję dla siebie. Mega trudna, ale daje mi wiele wolności. Przełamywanie własnych barier daje wiele szczęścia.

Tak, szczęście jest wyborem!

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Książka

 
 

  • RSS